Zaman görünmez bir ressam gibidir. İnsanların yüzlerine, şehirlerin sokaklarına ve hatıraların üzerine ince çizgiler bırakır. Her geçen gün, fark ettirmeden hayatımızın bir sayfasını daha çevirir. Biz çoğu zaman bunun farkında olmayız; çünkü zaman sessiz çalışır. Gürültü yapmaz, iz bırakırken izin vermez, ama dönüp baktığımızda her şeyi değiştirdiğini anlarız.
Çocukluk, zamanın en hızlı geçtiği dönemdir. Çünkü insan o yıllarda zamanın farkında değildir. Günler uzundur, oyunlar bitmez, hayaller sınırsızdır. İnsan zamanı ölçmez, sadece yaşar. Fakat büyüdükçe zamanın ağırlığı hissedilmeye başlar. Sorumluluklar artar, bekleyişler uzar ve insan her geçen günün aslında bir şeyleri alıp götürdüğünü fark eder.
Zaman ilerledikçe insanın iç dünyasında da değişimler olur. Dün çok önemli görünen şeyler bugün anlamını yitirir. Bir zamanlar vazgeçilmez sandığımız insanlar, anılar arasında bir hatıra olarak kalır. İnsan zamanla öğrenir; bazı duyguların kalıcı olmadığını, bazı yolların ise geri dönüşü olmadığını…
Bazen bir fotoğrafa bakarız ve geçmiş bir anın içinden bize bakan eski bir yüz görürüz. O an anlarız ki zaman sadece yılları değil, insanın içindeki bazı duyguları da alıp götürmüştür. O gülüş artık aynı değildir, o bakışın içinde başka bir dünya vardır. Çünkü zaman sadece dış görünüşü değil, insanın içini de değiştirir.
Ama zaman her zaman almak için gelmez. Bazen de öğretmek için gelir. Sabretmeyi, kabullenmeyi, vazgeçmeyi ve yeniden başlamayı öğretir. İnsan en çok zaman geçtikten sonra anlar bazı şeyleri. O an yaşayamadığı duyguları, yıllar sonra daha derinden hisseder.
Zamanın en ilginç yanı, geri gelmemesidir. Giden bir an bir daha asla aynı şekilde yaşanmaz. Bu yüzden her an aslında kıymetlidir. Ama insan çoğu zaman bunu anın içindeyken değil, o an geçip gittikten sonra fark eder.
Yine de zamanın en güzel tarafı şudur: Her giden günün ardından yeni bir başlangıç bırakır. Her bitişin içinde küçük bir başlangıç gizlidir. İnsan ne kadar yorulmuş olursa olsun, zaman ona yeniden deneme fırsatı verir.
Belki de zamanın bize vermek istediği en büyük ders şudur: Hiçbir şey aynı kalmaz. Ne acılar sonsuza kadar sürer ne de mutluluklar… Ama her geçen gün, insanı biraz daha olgunlaştırır ve hayata biraz daha yaklaştırır.
Ve insan bir gün geriye dönüp baktığında şunu anlar: Zaman sadece geçmemiştir, aynı zamanda onu bugünkü hâline getirmiştir.
