İnsan dünyaya geldiğinde sanki bir tiyatro sahnesine adım atar. Perde çoktan açılmıştır, dekor hazırdır, oyuncular yerlerini almıştır. Biz de o sahneye gireriz; çoğu zaman farkında bile olmadan. Aslında başlangıçta herkes kendi hikâyesinin başrolüdür. Her insanın doğduğu an itibarıyla taşıdığı bir merkez vardır: kendi hayatı.
Fakat zaman ilerledikçe bu sahnede roller değişmeye başlar. Aile, çevre, kültür, beklentiler ve görünmeyen baskılar yavaş yavaş metni yeniden yazar. İnsan kendi hikâyesinin ana karakteri olmak yerine, başkalarının yazdığı bir senaryoda yan rollere doğru itilmeye başlar. Bazen farkında olarak, bazen de hiç sorgulamadan.
Toplumun kalıpları çoğu zaman insanın kendi sesini bastırır. “Böyle olmalısın”, “şöyle davranmalısın”, “insanlar ne der” gibi cümleler görünmez bir yönetmen gibi hayatımıza müdahale eder. O noktadan sonra insan sahnede durur ama rol artık tam olarak ona ait değildir.
İşin ilginç tarafı ise şudur: Pek çok kişi gerçekten kim olduğunu yaşamak yerine, olması gerektiğini düşündüğü karakteri oynamaya başlar. Kendini anlatırken bile aslında kendi gerçeğini değil, olmak istediği ya da olduğuna inandığı kişiyi tarif eder. Bu da hayatı tuhaf bir gösteriye dönüştürür.
Bazen insanlar kendi rollerini büyütmek için başkalarının rolünü küçültmeye çalışır. Birini aşağı çekmek, bir başkasını değersiz göstermek ya da sürekli kıyaslamak… Bunların çoğu sahnede daha görünür olma çabasından doğar. Oysa gerçek bir başrolün buna ihtiyacı yoktur.
Çünkü hayatın en sade gerçeği şudur:
Her insan zaten kendi hikâyesinin merkezinde doğar.
Başrol olmak için başkalarını sahneden itmeye gerek yoktur. Asıl mesele, başkalarının yazdığı replikleri tekrar etmek yerine kendi sözlerini söyleyebilmektir.
Belki de insanın en büyük cesareti,
kendisine verilen rolü oynamak değil,
kendi rolünü yeniden yazabilmesidir.
